|
|
|
|
Time [GMT +1] : 30 Jul , 07:59:27 |
| | | |
|
|
|
|
|
|
|
 |
Kitty en Aad naar Santiago de Compostella
Sinds jaar en dag wandelen wij veel: tijdens de vakanties worden vele kilometers gemaakt.
De wandelingen in de buurt van Nieuwerkerk werden steeds langer, een andere omgeving dan de Zevenhuizenplassen werd gezocht. Want gelopen moet er worden. Het uitlaten van de hond is een dagelijks terugkerend ritueel.
De nieuwe uitdaging was om de uit het AD gescheurde wandelingen te lopen: ieder weekend werd er wel een dagtocht van 15 á 20 km gelopen. Het was tijdens één van deze tochten (rondje Reeuwijkse plassen) dat wij in aanraking kwamen met het fenomeen LAW-tochten. Lange afstands wandeling: het Pieterpad is de bekendste. Bij Haastrecht kruisen het Pelgrimspad en het Floris de V-pad elkaar. De nieuwe uitdaging: LAW’s lopen!
|
|
| 12 Jun 2005 |
| De eindsprint. |
|
|
29 mei ’s avonds: vervolg
’s Avonds naar de mis gegaan: wordt in Ponferrada speciaal voor de Pelgrims gehouden. Uiteraard is ook de plaatselijke bevolking welkom (dus aanwezig)
En kerk vol Pelgrims en autochtonen: de Padre (?) kwam langs om te vragen welke nationaliteit je hebt. Duitsers (veel), Fransen (minder), Brazilianen (2), Hollanders (4), Deen (een), Italianen (4), Belg (1) en ca 50 Spanjaarden.
Later in de dienst vroeg de Padre het “Onze Vader” in de eigen taal op te zeggen.
Elke taal apart!
Heel bijzonder. Indrukwekkend.
30 mei 2005.
Ponferrada – Villafranca del Bierzo
24 km
Eerst de stad uitkomen.
Koffie natuurlijk.
Gezien mijn lichamelijk ongemak (het gaat iets beter dankzij de meegekregen olie en zalfjes! Volgende keer nemen we ook een masseur mee.) langs de doorgaande weg blijven lopen. Het langsrazende verkeer is ook niet alles maar het is voor mijn stramme spieren iets beter te doen.
Een aaneenschakeling van dorpjes, dus terrasjes.
Om 11.30 uur heerlijk gegeten. Verder vooral genoten van de bouwvallen waar iedereen in woont.
In Cacabelos weer een pauze. Hier een half uurtje ge-internet: weer een paar dagen ‘verstuurd’.
In dit dorp is ook een refugio. Rond de grote kerk zijn ca 40 hokjes gemaakt, niet groter dan een stapelbed. Er stonden een heleboel schoenen voor de deurtjes, er werd dus wel gebruik van gemaakt. Niet echt een plek voor ons, te benauwd en er was geen gras.
Wel een snelstromend riviertje waar Laska zich uit kon leven.
Verder.
Naar Villafranca, want….daar is een camping.
Dachten we.
Het wordt eentonig maar ook deze camping was dicht.
In Villafranca mochten we, zoals de laatste dagen gebruikelijk, op het grasveld van de refugio municipal slapen. Op de door Reme Marcos (zie 26 mei) aanbevolen privé-refugio Ave Felix mochten we ook staan maar de aangewezen plek was voor ons geen optie: weer een woestenij van onkruid en stenen. Daar hadden we geen zin in.
Waar we nu staan, op een heuvel, kijkend over Villafranca, is het prima (echt schitterende plek met nog beter uitzicht), maar Kitty vindt het niks.
Weer geen camping, daar hadden we zo op gerekend.
Overal worden we op pisplekken gezet. Kitty is het zat.
In het dorp (de tent staat) de grote kerk bezocht (Villafranca heeft 3 prachtige kerken en o, hoe zeldzaam, ze zijn ook nog allemaal open!).
Naast de grote kerk, een monumentaal pand, is een even monumentaal hotel.
Vragen, overnachten, met hond, ja! ja echt?
Gelijk voor morgen gereserveerd.
Een prima stad om een dagje extra te blijven.
De stemming slaat meteen om.
We blijven een dag extra in Villafranca del Bierzo!
Lekker eten, biertje wijntje, enfin dat weten we nu wel.
Zo wordt het toch nog een mooie dag.
Stand: 600 km.
31 mei 2005.
Dagje Villafranca del Bierzo.
- uitslapen (nog in het tentje)
- ontbijt op terras (09.30 uur)
- hotel in (vragen of we rugzakken alvast daar mogen laten: 10.00 uur)
- we krijgen gelijk de sleutel !!!!!!!!!!!!!
- 10.10 uur: douchen, in bad, lang wassen, zowel kleren als wijzelf
- Kerken bezoeken (kaars, een hele grote, echte aangestoken. Ze hadden geen kleinere)
o Had ik al verteld van de kerken waar men geen kaarsen wil aansteken. Zou te maken hebben met de walm van de kaars. Het schijnt dat de plafonds na ongeveer 1000 jaar enigszins worden aangetast van al die kaarsjes die worden aangestoken, en dan maken ze de plafonds schoon en zetten i.p.v. kaarsjes een soort kermisautomaat neer. Een glazen kist met daarin 100 of nog meer kerstlampjes erin. Een automaatje er voor en vanaf 10 cent gaat er al een kaarsje branden. Wat een nep.
- Internetten (foto’s versturen lukt weer niet. Na 20 minuten was er nog niet 1 foto doorgestuurd)
- Eten
- Duitse vriendin weer gezien (is pedicure. Ze had nog de verheugende mededeling voor mij dat het met mijn teennagels niet meer goed komt. Ja je ziet, tijdens zoon pelgrimstocht heb je het echt overal over)
- Schoonmoeder van Chris met haar vriendin gezien. Die hebben er echt de vaart in. Zijn een week later dan wij begonnen en nu al in Villafranca.
- Heerlijke dag.
- 38 graden. Ongeveer.
- En wat een hotel.
1 juni 2005.
Villafranca del Bierzo - Vega de Valcarce
18 km
De zware weg – Camino Duro.
Zeer zware beklimming.
In 1 uur gaan we van 500 naar 1000 meter.
Daarna wandelen in de bergen.
Fijne paden, zo heeft Laska het naar haar zin.
Wij trouwens ook.
Vier en een half uur later komen we in Vega de Valcarce aan.
Daar zetten we onze tent op een zeer romantische plek.
Op een grasveldje precies onder de grote weg. (50 meter boven ons)
Maar weer niet duur.
Stand : 618 km.
2 juni 2005.
Vega de Valcarce – Biduedo
26 km
08.30 – 18.30 uur
Warm (meer dan 30 graden)
Een zware dag!
Eerst de 4 uur durende klim naar O Cebreiro.
Stijgen van 620 – 1350 meter.
Heel vermoeiend maar ontzettend mooi.
Kom je eindelijk boven staan er allemaal bussen met toeristen.
En andere pelgrims natuurlijk.
Wij helemaal bezweet, maar nog vol energie om verder te gaan (en Laska natuurlijk ook, die heeft het goed naar haar zin in de bergen).
T is pas 13.00 uur en een goede plek om de tent neer te zetten is er niet. Alles loopt schuin, zeker daar waar het gras is, en het is wel érg vroeg.
Verder dus.
Even uitblazen, colaatje (onvoorstelbaar zoveel cola als we hier drinken; thuis raak ik het niet aan en hier drinken we iedere dag allebei wel een blikje.) en dan verder.
Wanneer we drie uur lopen komen we in Alto de Poio en daar is volgens ons reisboek meer te doen, daar zal dan wel plaats zijn voor de tent.
En anders zien we onderweg wel wat.
Ja , we willen het zeker rustig aandoen, maar we kunnen moeilijk vaker pauzeren of langer. Daar word je trouwens ook moe van.
Nou, dat ‘wat vinden’ onderweg viel vies tegen.
Of de dorpjes waren smerig (het hele dorp onder de koeienstront) of de honden vlogen ons en vooral Laska om de oren.
Wanneer de honden weer op ons af kwamen gerend, vooral op Laska, dan deden we als volgt.
Ik liep met Laska aan de lijn (in zulke gevallen maakte ik ze vast, normaal liep ze de hele dag los) gewoon door en Kitty wachtte dan even.
Alleen het opsteken van haar wandelstok was voldoende om de honden te verjagen. We hebben niet een keer hoeven te slaan. Gelukkig.
Toen Alto de Poio. Na een heftige klim van 300 meter kwamen we hijgend boven.
Maar helaas, daar wilden/konden ze ons niet helpen.
Het in het reisboek genoemde hotel wilde niet dat wij met de hond op de kamer logeerden.
Zelfs niet wanneer ik extra zou betalen voor de schoonmaak.
En gras was er al helemaal niet.
Jammer. T was intussen 16.30 uur en nog niets gevonden.
We waren nu al acht uur onderweg.
Maar zoals altijd komt er ook nu een oplossing. Kit zegt iedere keer: we lopen gewoon door en je zal zien…..
Na nog eens 2 uur (nu in totaal 10 uur, 28 kilometer en 3 steile beklimmingen) zien we een Bar, Restaurant met een prachtige tuin. Grasveldje, houten tuinmeubelen.
We durven het bijna niet te vragen.
Doen het toch.
Het mag.
Geen probleem.
Super!
Tentje staat binnen een kwartier.
Lekker eten.
Menue del dia!
Stand: 644 km.
3 juni 2005.
Biduedo – Sarria
22 km
Je hebt geen idee hoe lekker het is om wakker te worden in een droge tent.
Oké, het wakker worden is niet het grote verschil, maar wel de constatering dat de tent droog is. Dat scheelt nogal met inpakken.
Want….ondanks het feit dat het de laatste weken meer dan 30 graden is hebben we ’s nachts temperaturen rond het vriespunt. We zitten op 1000 hoogte nietwaar.
Maar weer niet douchen.
Tandenpoetsen, haar nat maken, dat wel.
Niet al te fris, dat maakt het ook vermoeiend denken we.
Vandaag een prachtige tocht (vermoeidheid weer weg) door de bergen. Uren lopen we door de mistbanken waarna rond 11 uur de zon doorkomt.
Jammer van de koeienstront in al die gehuchtjes. Overal waar we lopen, uren lang soms, stront.
En stijgen en dalen. Geen stukje vlak meer.
Zeker na de vermoeiende dag van gisteren extra zwaar.
Behalve voor Laska.
Die vindt het lopen in de bergen heerlijk. Komt ze weer met een stok aan, moet ik weer bukken (lekker met een rugzak van 18 kg) stok rapen, gooien en zij maar rennen.
Om 16.30 uur: Sarria.
Middelgrote stad met een herberg.
Maar net voor we bij de herberg zijn een hotel.
Zullen we ???
We hebben tenslotte iets te vieren: 3 juni, 33 jaar geleden.
En we voelen ons, nee we zijn ook zo vies!
Lekker, hotel, bad, bed, geen tentje opzetten.
Stand: 666 km
Nog 116 (we tellen al af!)
4 juni 2005.
Sarria – Portomarin
22 km
35 graden
Lekker wakker worden zo.
En gewoon douchen.
Ontbijtbuffet: het lijkt zo gewoon, maar o wat vinden we het nu bijzonder.
We eten veel en drinken een paar bakken koffie.
Vandaag weer een tocht door de heuvels. Veel hoogteverschillen en tegen de middag al heel warm.
We passeren veel dorpjes/gehuchtjes met af en toe een barretje. Niet van die barretjes zoals in Holland, maar meer de ontmoetingsplaats van het gehucht. Koffie, broodjes, tapas.
Deze dag moeten we wel 100 x allerlei honden van Laska afhouden (heeft ze een apart luchtje op vandaag?) maar Kitty is er al heel bedreven in .
Volgens ons worden de honden hier veel geslagen want als ze de wandelstokken alleen maar zien rennen ze al weg.
Wij hoeven niet te slaan.
Ook in deze gehuchten huizen die onverklaarbaar bewoond zijn. De schoonheidscommissie of welstandscommissie is hier nog niet langs geweest. Wat een rotzooi! Of zijn het historisch panden?
Dan moeten we weer even wachten want daar komt een boer met 10 koeien voorbij. In een Spaans tempo. Dat is pas echt onthaasten. Heerlijk. Wij kunnen wel even gaan zitten .
Portomarin: een verdwenen dorp. In 1962 hebben ze het hele dal onder water laten lopen om zo een stuwmeer te vormen. Enkele panden waaronder de kerk zijn afgebroken en 50 meter hoger steen voor steen weer opgebouwd. De rest van het dorp is in het water verdwenen en alles nieuw gebouwd. En een camping. En open!
We zijn de enige gasten. De gastvrouw verwelkomt ons met een biertje en wil vanavond voor ons koken. Geweldig!
’s Avonds heerlijk gegeten (soep met veel vermicelli, wild (?) en zelfgemaakte amandelkoek en Gottabee toe). Morgen blijven we hier!
Stand: 688
5 juni 2005.
Uitslapen.
Hond uitlaten.
Geen haast.
Douchen is wel erg koud: het is bijna buiten.
Dan naar dorpje, inkopen doen. Voer voor Laska is nu het belangrijkste. Eigenlijk is dat iedere dag wat het voedsel aangaat het grootste probleem. Voer voor de hond.
Ik sta voor de supermarkt te wachten en wie komen daar aan: Keith en Elizabeth, een engels stel waar we enkele dagen daarvoor regelmatig mee waren opgetrokken. Koffie mee gedronken. Zij gaan nog wat verder, wij blijven in het dorpje. Zo lopen we ondanks onze rustdagen toch redelijk gelijk op met andere pelgrimmers.
Maar zoals gezegd, tis erg rustig op de camping. Laska gaat nog even zwemmen in het meer. Tis alweer 35 graden. We hadden in het begin al gezegd: we zijn liever nat van het zweet van de warmte dan van de regen. Nou, dat hebben we nu al weken. Uniek voor deze omgeving hoorden we.
We zitten heel de middag voor de tent (stoeltjes bij huisjes weggehaald, kunnen we in ieder geval normaal zitten), eten een stokbroodje, kaas, jamon, een wijntje op lichaamstemperatuur.
Komen er ineens 3 auto’s met spullen en 8 mannen met paarden de camping op. Die 8 doen de camino per paard. Wel handig zo, met drie auto’s met spullen die meerijden. Zouden we af en toe ook wel willen!
Een dag niks doen voor de tent is ook niet alles: geen boek, geen lekkere stoel. We zitten maar een beetje voor ons uit te kijken. Zijn blij als we kunnen slapen.
6 juni 2005.
Annelies jarig!
Eerst zingen!
Dat andere weet je al: tentje enz enz enz
Portomarin – Palas de Reine
24 km
Wonderschone tocht
Het grote aftellen is begonnen.
Iedere 500 meter is er een paaltje met de kilometerstand tot aan Santiago.
Dat is nog het enige waar we op letten.
Dat loopt wel snel zo.
Tijdens deze tocht zien we veel maïshuisjes (Gallicische hórreo). Dacht eerst dat het bidhuisjes waren. Die hebben ze zo gebouwd dat er geen muizen in kunnen kruipen maar dat toch de wind er door heen kan blazen. Heel slim. Dat doen ze al honderden jaren zo.
Palas de Reine, geen plaats voor een tentje.
500 meter voorbij het dorp worden we aangesproken door een oude Spanjaard.
Willen we slapen en lekker eten? Ja? Ga maar mee!
Hond is geen probleem.
En voor we het wisten zaten we heerlijk te eten in het restaurant van een neef van de Spanjaard (jaja) en hadden we een prima kamer.
Stand: 711.
Nog 70!
7 juni 2005.
De laatste loodjes!
Palas de Reine – Salceda
40 km
Warm, heel warm.
Vandaag een tocht die weer heel anders verliep dan gepland.
(er kan deze tocht niets worden gepland: alles gaat anders, en dat is eigenlijk wel zo leuk)
Niks 29 kilometer lopen naar Arzua: ook daar bleek de camping verdwenen.
Stonden we met nog 3 pelgrims (fietsers uit Nederland) voor een hek waar ten tijde van het schrijven van de reisgids nog een camping was.
Wat nu: we konden nergens staan.
Verder dus.
En zo kwam het dat we deze dag weer een fors aantal kilometers hebben gemaakt.
Met de rugzak weet je wel.
Na 40 kilometer, we konden echt niet meer, Laska was niet meer vooruit te branden, zagen we een restaurantje aan de kant van de weg.
Ja daar mochten we staan!!
Nog voor de tent helemaal stond lag Laska er al in.
Slapen dus.
Stand: 751, nog 30!!
8 juni 2005.
Salceda – Santiago de Compostela
En wie staan er te fluiten wanneer ik de tent sta in te pakken? Keith en Elizabeth.
Samen lopen we tot Lavacolla, 10 kilometer voor Santiago.
Keith kan dan niet meer, zij stoppen dus, maar wij willen perse in Santiago aankomen.
Kunnen we naar de camping, doen morgen een dagje de stad en gaan dan vrijdag, trouwdag 10 juni, naar de Mis in de grote kathedraal.
Deze dag lopen we geheel op karakter naar Santiago. We hebben nauwelijks nog puf, het is vreselijk warm (tegen de 40 graden) en willen maar 1 ding: er zijn!
Hier hebben we jaren voor geoefend, hebben we de afgelopen vijf-en-een-halve week naar uitgekeken.
Nog een berg op.
En nog een.
En er stond nog wel in het boekje dat het een makkelijke tocht zou zijn.
Maar het lukt: we komen Santiago binnen.
We zijn er!!!
Camping zoeken, nog één keer de berg op!
We lopen de camping op en vliegen elkaar om de hals!
Het is ons gelukt.
En engels stel (met de caravan) zien ons zo bezweet staan en geven ons gelijk allebei een koud biertje. Geweldig!
Morgen de stad in maar nu even niet: biertjes en eten, het kan allemaal op deze camping.
Veel Nederlanders met de caravan, veel felicitaties, eten en drinken.
’s Avond na het diner, uiteraard afgesloten met Gottabee (twee zelfs) de tent in .
Gelukkig en trots op onszelf. En op Laska!
9 juni 2005.
Eindelijk weer eens een mogelijkheid om te internetten.
Was al weer meer dan een week geleden!
Niet om de verhalen te tikken: dat doe ik thuis wel.
Maar wel om alle reacties te lezen.
Hier worden we iedere keer stil van: het doet ons zo goed dat iedereen zo met ons meeleeft. Dat is een geweldige steun voor ons geweest. Vooral op de momenten dat we doorheen zaten dachten we aan die geweldig bemoedigende en ondersteunende woorden die iedereen ons schreef. Dan werd de rugzak gelijk een stuk lichter.
Vandaag de stad in.
Compostela halen!
Trots!
Kerk bezoeken! Fantastisch!!! Indrukwekkend!
Toch is het gek dat je zonder rugzak in Santiago loopt: je voelt je gelijk minder Pelgrim.
(Lance Armstrong, die van de tour-de-france, zei eens: De Champs-Elysee heb ik niet als speciaal ervaren. Je rijdt daar op het eind van drie weken hard werken en wat je dan vooral wilt is ‘ik wil alleen nog maar naar huis’. Wij moeten zeggen: wij hebben nu ook zoiets)
Winkeltjes kijken.
Met bekenden praten.
Heel erg toeristische stad, honderden winkeltjes met souvenirs.
Het pelgrimsgevoel is al aardig aan het wegzakken (en dat was in de afgelopen 6 weken toch zo mooi opgebouwd!). Dat mooie gevoel dat we hadden is snel verdwenen. Te snel vinden we! Dat hadden wij niet alleen: alle pelgrims die we spraken hadden hetzelfde.
Zonder rugzak ben je gelijk toerist.
Terugreis regelen.
Dat heeft de tijd na 17.00 uur bepaald.
‘even’ naar het station. (half uurtje lopen)
Nee, de hond mag absoluut niet in de trein!
Echt niet?
Nee!
In de bus?
Ook niet!
Echt niet?
Nee!
Wat nu?
Auto huren? Geen rijbewijs bij ons!
Taxi naar Frankrijk? 600 euro is wel een beetje veel.
Eerst maar even pauzeren, alles laten bezinken.
Ik zie een reisburo en denk: we vragen of we naar Nederland kunnen vliegen.
Geen probleem, alleen:
- Laska moet in een box (nee, kan je niet lenen, huren, moet je zelf verzorgen: dierenwinkel is hier niet ver vandaan!)
- In het weekend moet je overstappen in Madrid
Dat overstappen zien we (vooral Kitty) niet zitten. Je moet er toch niet aan denken dat Laska in het verkeerde vliegtuig komt? Vrijdag dus. De vlucht van 12.15 uur van 10 juni heeft nog plaats. Dan eerst de box regelen.
Naar de dierenwinkel.
Box gekocht! Ongeveer 1 meter lang, 50 cm breed en 30 cm hoog (2x).
Dat moet dan maar.
De petshop-eigenaar wil mij wel naar het vliegveld brengen zodat de box alvast daar staat.
Enfin, een en al ellende daar op dat vliegveld, de Spanjaard heeft het allemaal voor ons opgelost.
De box mocht daar blijven staan.
Ik tickets kopen.
Nee, het vliegtuig van 12.15 uur is vol. Er is nog wel plaats in het vliegtuig van 07.15 uur.
Dat moet dan maar.
We missen wel de Mis!
Zijn we nu geen echte pelgrims?
Echt wel!
Terug naar de camping: eten en slapen.
De taxi is geregeld: om 05.30 uur worden we opgehaald.
10 juni 2005.
05.30 uur: taxi
06.00 uur: vliegveld
06.15 uur: tickets binnen, Laska in de box en naar de bagageruimte.
06.16 uur: we krijgen geen hap door ons keel: hoe gaat het nu met Laska?
06.25 uur: koffie, jus
06.45 uur: kletsen met bekenden
07.15 uur: de lucht in (we hebben Laska het vliegtuig in zien tillen)
08.30 uur: Barcelona (toch overstappen!!! Anderhalf uur wachten!! Toch een ander vliegtuig! Je kunt een ei in ons gat gaarkoken, zo gespannen zijn we! Laska zal toch wel in het goede vliegtuig gestopt worden??)
Enfin, het ging allemaal goed en om 13.00 uur landden we op Schiphol.
En daar was Laska!!
Helemaal gek was ze (wij ook).
André en pa stonden ons al op te wachten.
Lekker naar huis!
Geestelijk zijn we helemaal uitgerust.
Lichamelijk zijn we op.
We gaan nu eerst een weekje weg om ook lichamelijk bij te komen!!
Wat een tocht!
Wat een heerlijk gevoel!
Wat zijn we trots!
En dankbaar dat we deze tocht helemaal zonder blessures, blaren, ongelukken, ellende, ruzie, en met steun van zoveel familie, vrienden en bekenden hebben kunnen en mogen maken.
Dank!
Kitty, Aad, Laska.
10 juni 2005. |
|
| |
Categorie : General
| Geplaatst door : pausma | Tijd : 10:06:06 pm | Reacties [5] |
|
|
| 08 Jun 2005 |
| We zijn er! |
|
|
Vandaag hebben we de laatste kilometers gelopen en zijn vanmiddag aangekomen in Santiago de Compostella. We staan nu op een camping en zullen morgen door Santiago wandelen.
De verhalen van de afgelopen week hopen we zo snel mogelijk op de site te kunnen zetten. Blijf dus vooral kijken op onze site voor de laatste verhalen. |
|
| |
Categorie : General
| Geplaatst door : pausma | Tijd : 06:19:06 pm | Reacties [23] |
|
|
| 02 Jun 2005 |
| Hospital de Orbigo tot Ponferrada |
|
|
26 mei 2005
Hospital de Orbigo - Astorga
18 km
Heel warm, zeer warme nacht, wel lekker nu we de extra slaapzak hebben. Veel rumoer in de herberg. Wij om 2200 het tentje in. Om 07:30 uur na veel activiteiten rond de tent, wij er ook maar uit. De laatste pelgrims strompelend zien vertrekken. Wij gelukkig nog steeds geen problemen.
Een schitterende tocht.
Er was al aangegeven: Via de N120 was het een stuk korter maar de alternatieve route veel mooier. En dat klopte. Door de heuvels, bossen en via dorpjes (lekker ontbijt) kwamen we na 4 uur boven op een berg met een schitterend uitzicht op Astorga. Een uur later: Astorga! Lekker op een terras spaghetti gegeten en nog geen idee waar we zouden slapen.
De camping van Astorga is ook gesloten (gaat lekker zo he?) en wat dat betreft kan je beter in juli en augustus gaan, wat dat betreft dan want het is nu al bloedheet. Al vanaf 9 uur lopen we in de brandende zon. Gelukkig af en toe wat bossen.
In Astorga naar de gemeentelijke herbergier gegaan (refugio municipal) en ...
We zijn welkom. Met hond!
Maar aangezien Laska echt niet gaat slapen wanneer wij niet in de buurt zijn (slechte opvoeding, wordt iedere dag erger) en we geen tent op kunnen zetten (stenen binnenplaats) gaan we toch maar verder.
dat bedoelen we nou, we moeten gewoon doorlopen!
4 km verder: klein dorpje, 1 refugio.
Zelfde ritueel: vragen , geen probleem, tent opzetten en een fantastisch ontvangst.
Las Aquedas: een plaaats om te onthouden.
dorp: Murias de Rechivaldo.
Llaska krijgt gelijk een bord linzen (lekker joh: ze vreet alles behalve brokjes) en wij een kop thee(?). Beheerster, Reme Marcos, is helemaal weg van Laska, vraagt ook of we blijven eten. Een van de gasten , een italiaan gaat spaghetti koken. Ook toevallig: hebben we voor het eerst tussen de middag spaghetti gegeten en nu dus weer. Geen probleem.
Ook vraagt ze of we morgen ontbijt willen. Fruit, koffie, toast en jam voor €3,50. maakt niet uit hoe laat. Super hè? Hele rustige en nette herberg. Nieuwe douches, toiletten. Alles in orde. Wat willen we nog meer. Eigenlijk hier een paar dagen blijven maar ja dat kan niet in een herberg.
Reme schrijft in het paspoort van Laska nog een aanbeveling in het Spaans zodat het makkelijker wordt later ergens met de hond binnen te komen. Wat een fantastische ervaring. Kitty zei al, in de kleine dorpjes zijn ze een stuk vriendelijker. Benieuwd naar morgen.
stand: 521
27 mei 2005
Astorga - Rabanal del Camino
20 km
Lekker uitgeslapen
Lekker ontbijt
Geen jachten en jagen in deze herberg.
Lekker douchen en op pad.
Murias de Rechivaldo. Een plaats om even te stoppen, foto´s gemaakt, adressen uitgewisseld. Nu nog de foto´s op de site zien te krijgen.
Het lijkt wel een routine (is het eigenlijk ook) maar wel een gedoe iedere dag. Tent opbreken, inpakken, koffie scoren en ‘s avonds het zelfde: waar kunnen we slapen, mogen we de tent opzetten, boodschappen doen, kleren wassen. Af en toe zijn we t wel zat.
Vandaag weer gelukt.
Onderweg, mooie tocht, schitterende omgeving, barretje voor cola en koffie.
Af en toe kletsen met mede-pelgrims. Omdat we een beetje achterlopen op het standaardschema (hoezo snel?) en er in Leon veel pelgrims starten of stoppen (doen het in 2 keer) komen we veel nieuwe gezichten tegen.
Eigenlijk alleen nog maar.
Goed wandelweer en af en toe een beekje voor Laska. We stoppen gewoon wat vaker om in de schaduw te kunnen zitten om bij te komen. Aan het begin van Rabanal een herberg.
Een mevrouw uitnodigend kijkend op de weg en vraagt of we blijven slapen.
Ja, tentje in het weitje en wij weer een plaatsje en dag verder. Dus: opzetten enz enz enz.
stand 541
28 mei 2005
Rabanal del Camino - el Acebo
18 km
Heerlijk wandelweer, schitterende tocht. Misschien wel de mooiste tot nu toe. Net wandelen in oostenrijk en wat een rust en stilte!
Er was deze dag eigenlijk maar een probleem: eten en drinken. We hadden niets ingekocht en kwamen ook geen barretjes tegen. Stom! De als alternatief aangeprezen herberg (hier probeert men de oude tempeliergebruiken in ere te houden) was een grote bende met een excentrieke dame met een stuk of 20 loslopende honden. Niets voor ons dus.
verder maar weer. We passeerden het Cruz de Ferro. Op een hoop stenen staat een boomstam van 5 meter hoog, waar een ijzeren kruis is bevestigd. Sinds jaar en dag gooien hier bedevaartgangers een steen of ander aandenken neer die ze hebben meegebracht, als symbool van de last die ze met zich meedragen en waarvan ze zich kunnen bevrijden door hun pelgrimstocht naar Jacobus. Wij bewaren onze steen voor het einddoel Santiago de Compostella.
Na 5 uur door de bergen zwerven zien we honderd meter lager el Acebo liggen. Die afdaling maak ik iets te enthousiast. Daar heb ik de volgende dagen flink last van(achillespees). Was ik die 18 kilo op mijn rug weer vergeten! In de eerste en naar later bleek enige herberg gelijk naar binnen. Ja hoor de tent mag in de tuin. Enfin de rest weet je: opzetten enz enz enz.
Heerlijk in het bijbehorende restaurant gegeten. Gezellig en lekker.
daar ook veel foto´s gemaakt. Ze moeten nu wel snel worden verzonden, maar ja, we kunnen wat foto´s nergens terecht (alweer sinds 14 dagen)
stand: 559
29 mei
El Acebo - Ponferrada
16 km (zere benen , zie gisteren)
Weer een mooie wandeling door de bergen. Koffie en jus en na anderhalf uur, brood met gebakken ei. (nauw jou, het was meer een prak aardappelen met een beetje ei erover)heel droog. Om 13:30 uur kwamen we in Ponferrada aan.
Aan het begin van de stad is een enorme herberg. (meer dan 100 personen) en op dat moment al een enorme rij wachtenden (wie was de laatste?). Wij hoeven ons geen zorgen te maken: gras genoeg. De anderen moeten nog tot 15:00 uur wachten voordat de herberg open gaat. Om 14:30 uur is ons tentje gesteld. In een enorme woestenij van gras en onkruid (50 cm hoog) mogen wij het tentje opzetten. Broodje gegeten en toen de stad in. Nog iets meer dan 200 km te gaan.
stand: 575 km. |
|
| |
Categorie : General
| Geplaatst door : pausma | Tijd : 11:19:14 am | Reacties [5] |
|
|
| 01 Jun 2005 |
| Visite uit Nieuwerkerk ad IJssel |
|
|
23 mei rustdag.
We worden vanochtend pas om 10 uur wakker. We zijn gisteravond om 18:00 uur gaan slapen. We hadden dit echt nodig. De kamer nog maar een dag erbij geboekt. Konden we gelijk internetten. Jammer dat de zaak al een kwartier na het tikken dichtging. Nu maar een paar dagen verstuurd.
Vanmiddag komen Elly en Ton naar Leon. Wel veel gezeur met het hotel dat er een hond illegaal meegenomen zou zijn. Weet ik niks van. Zal moeilijk worden er nog een dag bij te boeken (om er samen met Elly en Ton te blijven). 1700 uur zijn Elly en Ton in Leon. Gezellig terrasje en lekker wezen eten. Nog niet eerder zo laat naar bed gegaan. Het was al 12 uur!
24 mei 2005
Nee, een dag erbij boeken gaat niet meer. Ze zitten ineens vol! Jaja. Buiten op een terras met zijn vieren ontbeten. Verse jus, koffie en croissantjes met jam.
De plannen moesten worden bijgesteld. Een dag met zijn vieren door Leon lopen was niet mogelijk. Dus wij naar de eerstvolgende camping lopen, komen Elly en Ton later op de dag daarheen.
Na 5 uur wandelen komen we in Villadangos aan. Net op het moment dat we het dorp binnenwandelen rijden de Van der Maarels langs. Instappen dus en de camping zoeken. Tentje opzetten en op naar een terras. Lekker tapas gegeten (groot bord met verschillende soorten ham en chorizo) daarna zetten Ton en Elly ons weer bij de camping af. Zij naar Leon en wij de tent in.
Heerlijke dag. Heel erg warm. Naar Leon gaan we nog wel eens met de caravan. een bezoek zeker waard.
stand 485 km.
25 mei 2005
Villadangos - Hospital de Orbigo
18 km, rechtdoor langs de N120
Heel erg warm en saai
09.00 - 13.30 uur
Camping zoeken. Gesloten: alleen in het weekend open. Even wat fris gedronken. Dorp in en bij de eerste de beste herberg vragen of de tent mocht worden opgezet. Geen probleem. Een herberg van 1911 en sinds die tijd ook niet meer opgeknapt en opgeruimd. Wat een rotzooi. Maar de tent die staat.
Vanmiddag maken we mee dat deze tocht voor de pelgrims die in de herbergen moeten overnachten ook geen pretje is. Op elkaar geprakt, geen normale voorzieningen, iedereen de was doen aan een koud water kraantje. Volgens mij heb ik wel een paar mooie foto´s gemaakt. Nu gaat ook de afstand zijn tol eisen. Bijna iedereen moet worden behandeld, masseren, blaren prikken, voetenbadjes. Wat een drukte met de voeten. Wij niet! Nog steeds of weer eigenlijk, fit. Die nacht in het hotel heeft ons goed gedaan.
In dit dorp is zoals gewoonlijk niets te doen. Alle pelgrims lopen maar een beetje doelloos rond totdat die ene winkel opengaat. Allemaal om 16:30 uur naar de plaatselijk supermarkt (nouja) en zo rond 19:00 uur zitten alle pelgrims te eten. Wij hebben vandaag op menu:
stokbrood, chorizo, smeerkaas en een fles wijn (0,79)
Ondanks het feit dat de camping was gesloten een heerlijke dag.
maar we zouden wel weer eens een dagje op een camping willen blijven! Ouders gebeld, ijsje gehaald, spelen met de hond en dan, de tent in.
stand 503 km |
|
| |
Categorie : General
| Geplaatst door : pausma | Tijd : 08:39:32 am | Reacties [0] |
|
|
| 30 May 2005 |
| Burgos - Leon (deel 2) |
|
|
180 kilometer in 7 dagen
18 mei 2005
Om 6 uur hoorden we al veel beweging rond het tentje. We stonden op een refugio weet je wel? In de refugio van Boadilla was bijna iedereen bezig te ontbijten en te vertrekken.
Het wordt steeds gekker, aldus de eigenaar. Was het vorig jaar alleen in juli en augustus druk, nu is men vanaf april, vol.
Alle pelgrimmers die in een albergue willen slapen moeten er vroeg bij zijn.
Om 13:00 uur gaan de meeste herbergen open en dan zit er al een hele rij mensen te wachten zodat men om 13:15 uur al vol zit. De mensen hebben amper de tijd van de omgeving te genieten, zo zijn ze bezig met snel bij de volgende herberg te komen.
Nee, dan wij! Om 8 uur opgestaan, de tent te drogen gelegd (nee, het had niet geregend maar het was vannacht 2 graden onder 0 geweest) binnenkant van de tent drijfnat.(koud geweest in het tentje?) en toen ontbijten.
Koffie (reuzenmok) toast jam en suiker heerlijk.
Om 9 uur vertrokken. Heeft ook zijn voordeel dat de hele meute allang weg is. Lopen wij lekker rustig, helemaal alleen op het pad. Om 10 uur waren we in Fromista. Boodschapjes gedaan (weer hondenvoer) sinaasappels, appels en yoghurt gegeten.
We hadden er 5 km opzitten en nog 20 voor de boeg. De laatste 10 km waren supersaai en daardoor vermoeiend. Geen voor pelgrims aangelegd pad, kaarsrecht en pal langs een niet al te drukke autoweg.
Gelukkig, om 15:30 uur waren we in Carrion de los Condes.
Camping snel gevonden, tentje opgezet (wordt routine) en in het zonnetje gaan zitten. Lekker douchen, winkeltje zoeken, eten, slapen. Heerlijke dag.
Stand: 368 km.
19 mei 2005.
Carriona de los Condes - Calzadilla de la Cueza
17 km saai - rechtdoor - keien - droog - geen dorpjes
Eigenlijk is het maar 4 uur lopen. Alleen maar rechtdoor. ‘s Morgens rustig wakker worden. Iedereen in de herberg is al weg, vlug naar de volgende herberg. Hebben wij geen last van. Daar weer in de rij zitten om een plaats te bemachtigen. Wij niet, alleen daarom moet je al een tent meenemen.
Om 9 uur zijn we weer opgestaan. Even de tent drogen, inpakken en naar het dorp om te ontbijten. Koffie, chocoladebroodje, donuts en op pad. Heel lang en een recht hobbelig pad. De laatste 12 km alleen maar vlak, kaal, geen schaduw en warme keien. Saai, saai, saai, uren lang.
Halverwege een bankje. Even eten, maar snel weer weg, want er lag veel troep; wc papier dus je begrijpt, de toeristen zijn langs geweest. Na 4 uur zien we een torenspits. Dorpje!
Calzadilla de la Cueza!
Stand; 385 km
20 mei 2005
O, wat zijn de nachten koud. Daar ga ik nog eens een verhaal over schrijven. Dat hadden ze ons niet verteld.
Er gaat niemand met een tentje de Camino doen!
De Spanjaarden verklaarden ons voor gek. Gezien de drukte zal het de komende jaren wel moeten. Ook zonder hond. De herbergen zitten stampvol.
Al om 1300 uur zitten er rijen mensen voor de herberg voor een plaatsje. En dan nog met 60 man op een zaal. Lekker fris. Soms 3 hoog met een stapelbed.
En dan ook nog zoals in deze herberg gaat om 05.30 uur gaat het licht aan. Dus één en al beweging op dat moment. Iedereen snel aankleden en al in het donker aan de wandel. Anders later die dag geen plek.
Wat een lol.
Wij gelukkig een tent. (aanbeveling, ook zonder hond) Om 8 uur alles ingepakt en enkele 5 minuten later op een terras voor het ontbijt. Wij hebben niet een zodanige haast.
Vandaag 19 km op het programma.
Calzadilla de la Cueza - Sahagun (een makkelijke tocht)
De dag van de lemen huizen. Alle dorpjes op deze tocht, gelukkig wel 4, hebben bebouwing van leem, een grondstof die ruim voorradig is. Vroeger groeven ze dat uit en gingen ze er zelf in de holen wonen. Heel af en toe zien we nog wel plekken waar mensen in deze holen wonen. Zien er ook lekker uit moet ik zeggen. Veel zwaluwen maken ook hun huis van leem. Die zien we dus ook veel. En oja, ooievaars, ook. Elke kilometer een echtpaar met jongen.
Wanneer je wat later vertrekt, zoals wij, kom je ook Spanjaarden tegen die dagtochtjes doen, zoals wij het pieterpad doen. Gezellig en rustig wandelende groepen die weten dat hun auto bij de volgende plaats staat.
Veel pelgrimmers, perigrino´s, zien we niet. Die zijn met hun race bezig om een slaapplaats te bemachtigen.
In Edigos, na anderhalf uur, broodje, koffie en in San Nicolas del Real Camino met nog 2 uur te gaan een ijsje en cola. We hebben suiker nodig.
Laska wordt in dat dorp lastig gevallen door een verliefde reu, maar ze vindt t niks. Ze bijt zelfs van zich af. Het wordt nog een echte hond. Nog nooit gezien bij Laska.
Op deze hele mooie, warme dag, verlangen we naar het einddoel: Sahagun.
Het is vandaag maar 24 km maar we zijn het zat.
Sahagun, leuke plaats, terrasje (natuurlijk) en supermarkt voor eten voor Laska. Deze dag kan niet meer stuk. Over de helft.
Stand 409 km.
Nog 4 nachtjes slapen: dan krijgen we er een slaapzak bij! Sahagun heeft een mooie camping. Staat overigens niet in het boek of in de gids.
21 mei 2005
Sahagun - Reliegos
31 km
De real camino. Het was warm maar niet al te warm, dus wel te doen! Vandaag veel van de zelfde rituelen. Koffie op het terras en maar gaan lopen, kilometers rechtdoor. Weinig andere lopers. Wij starten pas om 9 uur.
Tussen de middag lekker gegeten en daarna maar lopen.
Er valt weinig over deze tocht te vertellen. De saaiste tot nu toe. In Reliegos aangekomen: geen plaats in de herberg. (Laska mag onder de trap en wij op zolder, maar dat vinden wij geen goed plan!) Grasveldje gezocht, vlakbij restaurant. (ja we worden brutaal) Daar gegeten en jawel, Laska mocht binnen.
21:00 uur tentje in. Ik sliep gelijk maar Kitty heeft eerst nog het hele dorp langs onze tent horen gaan.
Niet al te koude nacht.
Stand 440 kilometers
p.s. goedkoop, maar slecht geslapen (o euro) al dat geritsel ronde de tent.
22 mei 2005 Religos - Leon
25 km
Zonnig maar met een koude wind. Jassen aan, tent drogen, inpakken, koffie. 08.30 uur via Mansilla de las Mulas (is ook een camping, was ook dicht) tot 5 km voor Leon afwisselend pad.
De benen beginnen te protesteren, last van schenen, bilspieren, voeten: we zijn toe aan een dagje rust. 5 km voor Leon bordje camping, 2 km van de route af. Toch maar naar toe gegaan.
Eindelijk, daar is de camping: dicht. Weer terug. (gelukkig kwamen er twee Duitse stellen met een caravan die ook naar de camping wilden.
Zij hebben ons terug naar de weg gebracht)
Leon!
Kathedraal!
Hotel!
Kamer 204!
Bed en bad!
Heerlijk!
Stand 465 km. |
|
| |
Categorie : General
| Geplaatst door : pausma | Tijd : 09:03:32 pm | Reacties [1] |
|
| |
| 1 2 3 Next |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
