Het zit er al weer op! We zijn zondag nog naar het wasdorp van Kodai geweest, wat erg indrukwekkend was. Overal hangt was en zie je mensen in beekjes wassen. Op een groot veld tussen de was spelen ze cricket en voetbal, wat er wel erg grappig uit ziet. We hebben 's avonds afscheid genomen van Lars, onze contactpersoon. Die vertelde nog even dat we beter voor een overkapping met doorschijnende platen kunnen sparen voor het weeshuis, omdat ze de elektriciteitsrekening die ze van de droogtrommel krijgen, niet kunnen betalen.

Maandag zijn we om 9 uur begonnen aan de terugreis en na 3 uur bussen, 8 uur treinen, 9-10 uur vliegen, 1 uur autorijden en een hele hoop uurtjes tussendoor wachten zijn we nu eindelijk thuis. We zijn allebei ontzettend moe en gaan zo lekker eten met Henk, die voor een aantal beestjes heeft gezorgd en voor het vervoer naar en van het vliegveld.

Bedankt nogmaals voor alle reacties, we plaatsen deze week nog foto's en als iemand meer foto's wil zien, dan horen wij dat wel!

Indrukwekkend slaat op het weeshuis en zwaar slaat op de hike die we vandaag gemaakt hebben (zonder gids).

Op KIS gaan de leerlingen op de zaterdagen regelmatig op social experience. Onze leerlingen zijn ook een zaterdag op pad geweest. De meiden gingen naar een weeshuis en de jongens moesten omgehakte bomen verplaatsen. Vooral de meiden waren erg enthousiast over hun social experience en daarom zijn wij gisteren ook bij een weeshuis gaan kijken (met een hele boel kleurpotloden, kleurboeken, schetsblokken en natuurlijk een atlas en een boek over dieren.) Voordat we er waren hebben we heel Kodai gezien. De taxichauffer snapte maar niet waar hij heen moest zodat we bijna alle (overdrijven mag) scholen en opvangcentra in de omgeving hebben gezien. Toen we er uiteindlijk waren, vonden we het  ook indrukwekkend! Wij waren bij een weeshuis in Kodai waar 30 jongens wonen. In een ander weeshuis wat daarbij hoort wonen nog eens 30 meisjes. Dit zijn voornamelijk kinderen die wees zijn geworden door de tsunami.  Ze zitten apart omdat er te weinig badkamers / wc’s zijn. De kinderen moeten dan ook op een schooldag om 5.30 uur opstaan. Er zijn maar 2 badkamers / wc’s waar ze zich kunnen wassen of naar de wc kunnen gaan. Als iedereen klaar is, leren ze nog even, krijgen vervolgens ontbijt en gaan dan tot 17.00 uur naar school, waar de lunch wordt verzorgd.. Ze worden door 1 leidster weggebracht en gehaald. Als ze weer terug zijn in het weeshuis krijgen ze een tussendoortje, worden er spelletjes met ze gedaan (ze hebben nauwelijks tot geen speelgoed) en ze eten samen in een grote kring op de grond (er hangt een menukaart in de keuken waarop te zien is wat ze de hele week eten). Ze kunnen de kinderen te  eten geven omdat ze steun krijgen van een Amerikaanse organisatie.Na het eten gaan de jongsten naar ‘ bed’..Naar bed wil zeggen dat de kinderen met z’n tienen op 1 kamer liggen op dunne matrasjes die overdag aan de zijkant liggen opgestapeld. De oudsten gaan iets later naar ‘bed’ en slapen in de ‘huiskamer’. Van de 4 leidsters die er werken blijft er 1 ‘s nachts in het weeshuis slapen In de vakantie worden ze voor een maand naar familieleden gebracht, waar ze zo slecht verzorgd worden dat ze veel afvallen en bij terugkomst in het weeshuis naar de dokter moeten omdat ze bijvoorbeeld uitslag op hun huid hebben van het krabben. Er zijn zelfs kinderen die al na een paar dagen huilend opbellen, dat ze weer opgehaald willen worden.

Hoewel ze het redelijk redden hebben ze nog 1 groot probleem. De kinderen hebben niet zo erg veel kleding en zeker niet veel schooluniformen zodat ze vaak (zeker in het regenseizoen) in wat vochtige kleding rond moeten lopen. De kleren worden gewassen, maar door het wisselvallige weer en het regenseizoen zijn ze vaak niet op tijd droog. De kinderen worden dan ziek en moeten dan eigenlijk naar een dokter/ ziekenhuis. Daar is te weinig geld voor.Daarom willen wij graag geld gaan sparen ( inzamelen), zodat ze een droogtrommel aan kunnen schaffen. In vergelijking met Nederland zijn dat soort apparaten hier een stuk goedkoper en ze hebben het erg hard nodig! Als iemand ons graag wil helpen, stellen we dat erg op prijs! (via KIS komt het dan helemaal in orde).

Zwaar!

Vandaag  zijn we met zijn tweetjes gaan hiken bij Dolphins Nose (nadat we door dezelfde taxichauffeur als gisteren  al in de buurt waren afgezet…en hij reed in 1 keer goed). Naar beneden was  een heel avontuur over de ongelijke paden en door ‘wegwerkzaamheden’ heen. Het uitzicht was erg mooi en we hebben lekker even op Dolpins Nose (ik kon het er niet uithalen) uitgerust. Toen we de laatste foto’s wilden maken kwamen er ontzettend veel indiaase mensen aan. Een herrie dat ze maakten, de rust was meteen verstoort! (Stelletje indianen met dat oehoehoeh)Terug was even een heel ander verhaal. Weer over de ongelijke paden en door ‘ wegwerkzaamheden’ heen, maar ook omhoog! Ik weet nu zeker dat ik geen conditie heb! Bram had het een stuk minder zwaar.

 Morgen willen we fietsen gaan huren en naar een ‘wasplaats’ gaan. Maandag beginnen we aan onze terugreis en zit onze reis naar India er weer op.

Zaterdag zijn we (nog steeds met buikklachten, die waarschijnlijk hier ook niet meer helemaal over gaan) met een taxibusje naar Madurai gegaan. Onderweg kwamen we een bus tegen die de weg blokkeerde omdat de versnelling er geen zin meer in had. Hij stond tegen de helling omhoog een beetje aan de zijkant en iedereen die in de bus zat was bezig om de bus weer normaal op de weg te duwen. Zelfs mensen uit andere auto’s hielpen mee, ze konden er toch niet langs. Het is voor ons nog steeds een raadsel hoe de bus verder de berg op is gereden (met een kapotte versnellingsbak lijkt ons dat een hele opgave).Uiteindelijk kwamen we bij het treinstation van Madurai aan en hebben we onze bagage bij een depot achtergelaten. De chauffeur heeft ons daarna vlakbij de Minakshi Sundareshvara Tempel afgezet (In het hart van het terrein staan 2 heiligdommen met kleinere tempels er omheen). Van een winkelier kregen we te horen dat we de tempel niet voor half 8 in konden vanwegen een ceremonie. We mochten toen op het dak van zijn winkel naar de tempel komen kijken. Achteraf bleek dat we er waarschijnlijk wel gewoon in konden en dat die winkelier er misschien wel iets aan wilde verdienen (we hebben toch niets gegeven).Voordat we uiteindelijk naar binnen konden zijn we wel 3 keer van het kastje naar de muur gestuurd. We mochten in eerste instantie de schoenen niet inleveren, die we dus maar in onze handbage propten. Toen we bij een detectiepoortje kwamen, moetsen de tassen open en werd ons niet vriendelijk verzocht de schoenen in te gaan leveren (uiteindelijk hebben we dat voor elkaar gekregen). Toen we weer terug kwamen bij het detectiepoortje werden al onze tassen overhoop gehaald en dan ook echt overhoop gehaald. Bij Myrna vroegen ze dan ook wat dat witte gekke ding van watjes was: een tampon en toch echt geen bom! De tempel viel erg tegen. Misschien wel omdat we er al zoveel moeite voor hadden gedaan in de hitte, het werd donker en we hadden geen gids die ons uitleg kon geven. Na het diner bij een hotel op het dak (mooi uitzicht!), zijn we terug gegaan naar het treinstation waar we op de slaaptrein hebben gewacht. Dat slapen in de trein was ook een hele beleving! Met 8 personen hadden we 1 coupe. Met uitgeklapte bedden was er geen mogelijkheid meer om te zitten, dus hebben we geprobeerd te slapen.

Helemaal gebroken kwamen we zondag om 7 uur in de ochtend aan in Thiruvananthapuram, waarna we in een half uurtje naar ons hotel in  Kovalam zijn gereden. Dit was wel nadat we eerst allerlei taxichauffeurs van ons hadden afgeschud omdat er 2 taxi's van het hotel ons op kwamen halen. Uiteindelijk (na een zoektocht door Bram) hebben we andere taxi's genomen. Onderweg kwamen we iemand van het hotel tegen. Bleek dat de taxichauffeurs er wel waren, maar dat die niet recht voor het treinstation stonden. (dit leverde een financiele discussie op: wie ging dat betalen. Bram heeft toen maar meteen geregeld dat de taxichauffeurs ons bij de uitstapjes mochten begeleiden en toen was het financiele probleem opgelost. Het enige waar we bij aankomst in het hotel nog een beetje fut voor hadden was het wandelen langs het strand. Nou ja... strand. In deze tijd van het jaar is er weinig strand te zien omdat de zee dan tot de boulevard komt. Die avond zijn we (behalve de leerlingen dan) op tijd naar bed gegaan.

Backwaters.

Wat je ook wil gaan doen in India, je zit meestal langer dan een uur in de auto. Ook maandag zaten we 2 keer 3 ½ uur in de auto. (Leuk als een auto hier achteruit rijdt; dan krijg je een deuntje die 9 van de 10 keer vals klinkt.) Op weg naar de backwaters hebben we dan ook maar wat reistabletten ingeslagen voor onze niet al te sterke buiken/ magen. Onderweg kwamen we ook olifanten tegen, waar we natuurlijk even bij gestopt zijn om foto’s te maken. Varen door de backwaters moet je eigenlijk een keer doen als je in Kerala bent!  Het maakte de lange autorit helemaal goed. Het was niet alleen rustgevend (zeker in het begin, omdat er toen nog niet heel veel te zien was), maar ook erg mooi en interressant om te zien hoe de mensen langs het water leven.We hebben ongeveer 4 ½ uur op een ontzettend mooie woonboot gezeten. Eigenlijk was dit veel te kort. De backwaters zijn zo ontzettend groot...(Wij zaten bij Alappuzha in de buurt).

Olifanten.

Dinsdagen mochten we 2 keer 1 ½ uur in de auto zitten. We hebben een trainingscentrum voor olifanten bezocht en dat was echt een mooie ervaring! Weer terug richting het treinstation voorbij Thiruvananthapuram hebben ze een plek waar ze olifanten trainen om bijvoorbeeld bij tempels te staan. Niet alle olifanten waren op het moment dat wij er waren aanwezig. De moeder olifant van 25 jaar oud en haar baby olifantje van 3 maanden oud trokken de meeste aandacht. We mochten de moeder bananen geven net zoals een andere olifant van 9 jaar oud. Ook stonden er olifanten van 35 en 40 jaar oud, maar die waren te gevaarlijk om er bij in de buurt te komen.Alle olifanten (behalve de baby) zaten vast aan een ketting. De moeder en de baby stonden ook nog achter een laag hek. De baby had best veel bewegingsvrijheid en probeerde dan oom de hele tijd onze aandacht te trekken. Hij/zij ging met de voorpoten op het hek staan, wilde vanalles afpakken met de slurf en liep achter iedereen aan. Als je te dichtbij kwam, duwde hij/zij je zelfs om. Sterk dat hij/zij al was ( ongeveer300 kilo weegt een babyolifant van 3 maanden en dat wil je niet in een keer tegen je aan hebben ). Bram bleef een beetje op afstand (hij heeft het niet zo op wilde dieren, begrijpen jullie dat nou met Jara in huis?)

 Paleis en terugreis naar Kodai.

Woensdag mochten we weer 2 keer 1 ½ uur in de auto zitten en zijn we naar het Padmanabhapuram Paleis geweest. Vroeger hoorde dit onder Kerala, maar tegenwoordig valt het onder Tamil Nadu. Het was een erg groot en mooi paleis met zelfs Nederlandse invloeden. Het paleis had veel kamers (waar je door lage deuropeningen kon komen) en in een aantal kamers stond iemand die ons uitleg gaf. We zijn er niet heel erg lang geweest. Het was erg warm en iedereen wilde nog zwemmen en souvenirs kopen.

Woensdagavond rond 20.00 uur zijn we weer in de slaaptrein gestapt op weg naar Madurai (waar een taxi ons op stond te wachten om ons naar Kodai te brengen). Nu hoeven we nog maar 1 keer de trein in (overdag) gelukkig, want de trein hier is niet te vergelijken met de trein in Nederland. (Het stinkt, is klein, is benauwd, lopen muizen en andere beesten, je ontkomt niet aan de muggen en je mag blij zijn als hij op tijd komt.)

Door deze uitstapjes hebben we wel kunnen zien dat het per streek/ plaats een wereld van verschil kan zijn. Zo zie je mensen op straat slapen, dan hebben ze kleine hutjes en dan ineens zie je betere huizen en zelfs winkels waar ze motoren enz. verkopen. Het is wel mooi om het verschil te zien. Uit de taxi gaan was soms ook een beproeving. Voordat je het weet hangen er 5 mensen om je heen die allemaal iets van je willen en zeker in de minder rijke plaatsen. Het is dan ook een hele kunst om deze mensen netjes af te wijzen. Ze hebben hier namelijk de gewoonte om op elke vraag yes te antwoorden. No vinden ze onbeleefd. Dus als je zelf no zegt, vragen (of bedelen) ze gewoon door. (Zelfs een van Pelt gezicht erbij trekken helpt niet altijd.)

Bedankt weer voor jullie reacties!

Van der Vlietjes: We zien zo af en toe op internet wat er zich in Nederland afspeelt en natuurlijk hebben we regelmatig contact via de e-mail. Wat betreft de Taliban; volgens Bram speelt dat hier niet zo heel erg. Hij had er wel wat over gelezen in een plaatselijke krant. Over plaatselijke krant gesproken...we worden straks geinterviewd??? Op deze pagina staat een reisschema, zodat iedereen kan zien waar we heen gaan en wanneer. 14 Augustus komen we weer thuis na 3 weken India. Succes met de laatste loodjes!  

Inderdaad, ik (Cindy) was een beetje ziek  dinsdag en woensdag. Mijn buik vind het eten hier toch iets te heet denk ik. Bram heeft er iets minder last van, bij hem rommelt het soms een beetje. Ik ben dus niet mee geweest met de hike die we hadden gepland voor dinsdagochtend met de leerlingen. Uiteindelijk heeft ook Bram niet de hele tocht afgemaakt, omdat er 1 leerling last van haar ademhaling kreeg (bergen) en 2 waren te moe om verder te lopen. We hebben de rest van de dinsdag niets bijzonders meer gedaan. 'S avonds wilden we nog even film gaan kijken bij de leerlingen. Of wij voor de chips wilden zorgen... dan zorgden zij voor de film (op de laptop van een leraar die daar tijdelijk in huis zit). Wij vol goede moed (en een rommelende buik) over de steile weggetjes gelopen...is er geen film. Ben (de leraar) was er niet en dus hadden de leerlingen ook geen laptop tot hun beschikking. De chips hadden ze wel zo op!

Elephant Valley.

Woensdagochtend zijn we vertrokken naar Elephant Valley. We waren erg onder de indruk van de omgeving en ook van het huisje (midden in de natuur). We hebben een korte hike gemaakt door de bossen-bergen en langs de bovenkant van een waterval. Helaas kwamen we geen olifanten tegen, het enige wat we zagen waren slingerende apen. Blijkbaar zaten er wel olifanten in de buurt, maar omdat er een olifantje van ongeveer 2 maanden oud bij was, was het te gevaarlijk om er bij in de buurt te komen. De dieren die we uiteindelijk wel hebben gezien: een kat (die liep 's avonds rond bij het terras en vond het nodig  om bij mij op schoot te springen. Ik kreeg het beest er niet eens van af omdat hij op z'n gemak begon te spinnen en zijn nagels in mijn benen en arm zette. Uiteindlijk liet hij toch los),spinnen(die hebben we  met maat 44 kennis laten maken...sorry)., vlinders, vogels, vliegen, koeien!!!, paarden en een haas. Nu zijn we weer terug in Kodai (en ik voel me gelukkig weer goed). Morgen gaan we hier echt iets doen (de school heb ik wel zo'n beetje gezien). Ik vind het een beetje jammer dat we veel hier zijn (maar dat kon niet anders), ik wil eigenlijk nog zoveel zien! Bram vindt het juist wel lekker om tussendoor hier te zijn. 

van der Vlietjes: Het weer in Kodai is niet zo heel erg goed. Omdat we zo hoog zitten is het vaak bewolkt met ongeveer 18 graden. Omdat het regenseizoen zo ongeveer is begonnen, regent het hier ook regelmatig. (dat doet het trouwens niet alleen hier). In Elephant Valley (ongeveer 700 meter lager) was het een stuk aangenamer en beneden is het rond de 32 graden.

Debby: jullie reizigers moeten echt naar India gaan! Ik wil zelf graag een keer terug, er is zoveel te zien. (Eerst deze vakantie maar eens afmaken).

Voor alle bijna jarige familieleden en vrienden: alvast gefeliciteerd.(Al jarig geweest ?Nog gefeliciteerd.)

Mandy en Jur: fijne vakantie alvast!

Marc: emigreren vinden we net iets te ver gaan, maar we kunnen een koe als souvenir voor je meenemen?!

Zaterdag zijn we na het ontbijt vertrokken naar Kodaikanal. De taxirit duurde ongeveer 5 ½ uur en voerde ons de laatste 1 ½ uur door de bergen . Op de slingerende weg kwamen we niet zoveel mensen, koeien enz. tegen die we beneden wel steeds tegenkwamen. Wel liepen er overal apen. Uiteindelijk reden we zelfs door de wolken en op ongeveer 2000 meter kwamen er kleine plaatsjes tussen de bergen tevoorschijn waaronder kodaikanal. Het hotel waar we verblijven staat recht tegenover de school (wat op een ontzettend groot terrein ligt met dorms,  en cottages).Het hotel zelf is niet te vergelijken met de cottages waar we eerder verbleven. Het uitzicht…nee laten we het daar maar niet over hebben (de luxaflex blijven dicht!) en de kamer is een stuk soberder. We vinden het allemaal reuze meevallen, het is harstikke netjes en ruim genoeg! Niets te klagen!!! We hebben de honeymoonsuite gekregen (ze wilden ons een iets betere kamer geven), maar die is niet veel anders dan een normale kamer. Het enige verschil is dat we nu een bad hebben (we gaan toch niet op ons gemak een uur in bad liggen) en dat we een rond bed hebben (wel grappig om te zien).Nadat we onze spullen in de hotelkamer hadden gelegd hebben we een rondleiding gehad van Hans en Lieke (de college van Bram en zijn dochter). We hebben de contactpersoon hier ontmoet en we zijn natuurlijk in Rock Cottage geweest; het onderkomen van de leerlingen. Die hadden van hun cottage wel een rommeltje gemaakt, samen met Duitsers die ze 2-3 dagen te gast hadden en een  (‘snuggere’)jongen die al seen soort oppas (klinkt een beetje raar) bij onze leerlingen verblijft ( hij slaapt blijkbaar de hele dag, dus oppassen/ opletten neemt hij niet echt serieus). Bij het avondeten op school, had ik al een meteen een pepertje te pakken .Dat wil je echt niet meemaken; tranen sprongen in mijn ogen, mijn mond stond in brand (het leek zelfs of mijn neus in brand stond) en water hielp echt niet. Heb ik dat ook weer gehad! Bram vond het eten ook wel wat heet. We proberen wel op te letten wat we eten. We proeven veel wel, maar als het te heet is laten we het meestal voor wat het is. Dat het eten een stuk pittiger is, is normaal. Bijna alle sausjes en marinades hebben echt een bekertje bluswater nodig, maar het vlees wat er in zit is meestal erg lekker. Wat ook lekker is is paan (ofzoiets), dat is een soort brood. Je hebt hier meer van die (pannekoek)brooden.En... natuurlijk rijst, dat kun je bijna overal bij krijgen.

Zondag: kerk.

Inderdaad…we zijn zondagochtend naar de kerk geweest met de hele club, nadat we Hans en Lieke hadden uitgezwaaid. Met alle respect, naar de kerk gaan is niet mijn favoriete bezigheid. Het duurde en het duurde en de helft kon ik niet eens goed volgen. Daarna hebben we gezellig met de leerlingen in Rock Cottage gelunched (zij wisten een goede bakker en inderdaad, wij zijn nu al vaste klant na 1 dag!!!). We hebben wat rond gelopen en de markt van Kodai bezocht. Nu we niet meer op een resort zitten, maken we veel meer mee van de mensen die in leven. Het is druk en chaotisch iedereen leeft op straat. Buiten de markt staan ook overal mensen vanalles te verkopen ( kleding, speelgoed, fruit, specerijen enz.)en er zitten ook veel bedelaars. Soms is het moeilijk ze te negeren, maar als je 1 bedelaar wat geeft, willen de anderen ook wat. De markt was erg leuk, overal doeken op de grond met fruit, groenten, specerijen en andere dingen. Een enkeling had een echt kraampje. Mensen lopen in typische Indiaase kleding rond (vrouwen dragen voornamelijk Sari’s) en er zijn mensen die hun gekochte spullen in manden op hun hoofd meedragen. De huizen en de winkeltjes zien er net zoals in Mamallapuram en Thanjavur vervallen uit. (Je hebt : dorpswoningen gemaakt van plaatselijk materiaal zoals riet en modder of van kokosbladeren, Tribale woningen gemaakt van hout en bamboe, bergwoningen die een verdieping hebben en kustwoningen met een aflopend pannendak tegen de zon en tegen de regen. Om eerlijk te zeggen, leuk dat het zo beschreven staat, maar volgens mij zijn de meeste huisje een combinatie van alles). We keken bij 1 huisje naar binnen en daar stond een t.v. (raar contrast). Mensen zijn ook erg vriendelijk, erg gastvrij! Kortom, we vinden het een leuke ervaring en juist dat echte Indiaase willen we nog veel tegenkomen!