DAG 20 30 07 07
Weer een schooldag, we waren allemaal weer lekker fris deze ochtend. Na het ontbijt bleek dat er een grote assembly was om terug te blikken over een andere exchance, dit was reddelijk saai, want we zagen niks door het feit dat we op de grond zaten. Verder hebben we die dag wat lessen gevolgd, de laatste les was baking dat op zich wel leuk was tot Thomas per ongeluk al zijn 244mb aan foto's wiste......      (HP was die dag uit)
Verder hebben we die avond met ons allen bij Ben op de pc film zitten kijken; DONNIE DARKO (het was de slechte versie) en die nacht hadden een aantal mensen last van heel snel bang worden            vooral voor 6 voet hoge konijnen genaamd Frank.

Economie

Zoals jullie wel weten is de economie in India wat anders dan in Nederland. Ten eerste is er een andere munteenheid; de rupee, we weten niet precies hoeveel het is maar tussen de 50 en 60 rupees is 1 euro. Wij zijn er achter gekomen dat iemand die skilled labor doet (een beroep waar je voor moet leren) 150 rupees per dag verdiend dat is dus ongv 3 euro, iets wat ik in een uur zou kunnen verdienen als ik 15 was. Nu zou je denken waar leven die mensen van maar alles is hier ook gekoper en van slechtere kwaliteit. Om even goed te vergelijken een flesje van 600ml coca cola kost hier 20 rupees, 40 eurocent, een zak lays kost ook zoiets, dus in NL voortaan minder betalen 2 liter Pepsi 1 euro gewonn zeggen zoveel kost het in India. Nou kunnen wij dit makelijk op veel plaatsen kopen in Kodai omdat Kodai een rijker dorpje is. We hebben wel armere stukken gezien maar Kodai doet het goed.
wat ook irritant is op de meeste verpakkingen staat geen houdbaarheids datum maar de datum dat het gemaakt is en ergens anders staat dat je het binnen zoveel dagen, maanden na het maken moet gebruiken.
Hier in Kodai kunen de meeste winkeliers wel teruggeven van briefjes van 500, maar Lars zij dat als je ergens op de vlaktes in dorpjes kwam dat de meeste je niet terug kunnen geven en waarschijnlijk zelfs nog nooit zo'n briefje hebben gezien. Dus die briefjes van 500 die we mee hadden hadden we niet kunnen gebruiken in het grootste gedeelte van India.

De leraren verdienen hier veel meer als de gewone Indiers; ongeveer 15000 rupees per maand maar met dat zitten ze wel aan hun baan vast, want dat geld is wel genoeg om hier goed rond te komen. maar dat is nooit genoeg om naar het buitenland te gaan voordat ze daar werk hebben anders is dat bijna niet te betalen.

Wat ook opvalt is dat ze hier overdreven veel mesnen in dienst hebben voor de kleinste dingetjes: 12 man in een klein restaurant voor bediening (in Nederland zouden er misschien 3 zijn). Maar het vreemdste is nog dat bedelen als baan wordt gezien zei Lars: dit is niet in de kleinere plaatstjes maar in de grote stad heb je professionele bedelaars die daar een dagsalaris mee verdienen. Zij zien het als een baan omdat ze een service aanbieden; namelijk dat doordat jij geld aan hen geeft dat goed is voor je ziel in de meeste religies en opvattingen. Er zijn ook veel mensen die kinderen gebruiken om te bedelen, maar die moet je niks geven (zeker onder schooltijd) want die horen op school.